Ο Φίλιππος Πλιάτσικας σε μια πρόσφατη - εξαιρετική - κουβέντα του (εδώ) με τον Δημήτρη Σταρόβα, αναφέρθηκε σε κάποια τραγούδια με ''σκληρό'' στίχο από τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος το 1990, που είχε τίτλο ''Τί Άλλο Να Πεις Πιο Απλά...'' του 1990...
Το παρακάτω τραγούδι ήταν, ίσως - αυτό που σκεπτόταν πρωτίστως...
Η δυναμική του αλλά & η σκληρότητα του στίχου αμφότερα, σίγουρα δεν περνούν αδιάφορα ακούγοντάς το...
Το ζήτημα είναι όμως και η πιθανή τους σύνδεση με το σήμερα, και με το ''κάθε σήμερα'' από εδώ και πέρα, λαμβάνοντας υπ' όψιν όλα τα συμβαίνοντα γύρω μας εδώ και καιρό, παγκοσμίως...
Καλέ Μου Μπάσταρδε Ήρωα
λόγια : Δημήτρης Κάστορας, Φίλιππος Πλιάτσικας
μουσική : Φίλιππος Πλιάτσικας
Από τον δίσκο : Τί Άλλο Να Πεις Πιο Απλά... (1990)
Με τον αποχαιρετισμό του 2025 και όσα συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν απροκάλυπτα σε παγκόσμιο επίπεδο - το παρακάτω τραγούδι - περισσότερο από μια εικοσαετία μετά, παραμένει (δυστυχώς) επίκαιρο, ίσως και πιο επίκαιρο από τότε που φτιάχτηκε.
Μια συνεργασία του Μπάμπη Στόκα με τον Πάνο Κατσιμίχα από τον ομότιτλο προσωπικό δίσκο του Μπάμπη...
Κάποιες φορές, με τραγούδια σαν αυτά από την τελευταία δουλειά του συγκροτήματος με τίτλο ''Λίγο Χρώμα Για Τα Σκούρα'', νιώθουμε ότι μπορεί τα χρόνια να περνούν, η νοσταλγία να κάθεται κάπου εκεί σε μια γωνία να μας κοιτάζει και με ήχους μας υπενθυμίζει ότι ίσως μεγαλώσαμε, αλλά υπάρχει μια καινούργια σπίθα...κάτι που ξαναγεννιέται από τη στάχτη όσων ζήσαμε και ακούσαμε ανάμεσα σε λόγια και νότες...Και σε κάθε περίπτωση, γεννιέται κάτι πηγαία όμορφο, χωρίς φτιαστιδώματα - όπως άλλωστε τα περισσότερα τραγούδια αυτών των τύπων που μας συνόδεψαν στην εφηβεία μας, πιο μετά, αλλά να, συνεχίζουν - σαν σταγόνες μιας σπάνιας βροχής - να μας βρέχουν και σήμερα...
Ήταν βράδυ Τρίτης, 13 Απριλίου του 2010. Θυμάμαι σαν να ήταν πρόσφατα, σε μια - παραδόξως - σατυρική τηλεοπτική εκπομπή, να μαθαίνω την είδηση του θανάτου του Μάνου Ξυδούς και να μην ξέρω τότε, πως ακριβώς να νιώσω. Κι αυτό διότι, εκτός όλων όσων ήταν και εξέφραζε ο Μάνος πάνω και κάτω απ΄τη σκηνή για όσους ακούγαμε και αλουθούσαμε το συγκρότημα για χρόνια, σχεδόν ένα μήνα πριν τη «φυγή» του τον είχα δει και ακούσει ζωντανά ως συμμετέχοντα στην συναυλία των Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα στο κλειστό ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ. Και τότε, για ακόμη μια φορά, είχε βάλει την δική του ξεχωριστή πινελιά σε μια έτσι κι αλλιώς εξαιρετική βραδιά.
Πέρασε ο καιρός, και ο Μάνος με έναν τρόπο έγινε εν απουσία του ένα ευγενές «αερικό» της δυτικής όχθης στις συνειδήσεις μας. Άλλωστε, τελικά αυτό ήταν και εν ζωή - ένας ταπεινός τραγουδοποιός & μουσικός παραγωγός - που ενίοτε μεγαλούργησε, και δεν ξεχάστηκε απ' όσους σχετίστηκαν μαζί του ή χάρη σε αυτόν ανέδειξαν την καλλιτεχνική τους υπόσταση.
Για εμάς τους ακροατές, ήταν ο «σπουργίτης στη βροχή» όπως γι' αυτόν έγραψε ο Μίλτος Πασχαλίδης. Και ταυτόχρονα, η μεταμόρφωσή του στη σκηνή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια παθιασμένη ωδή στην απλότητα, την έκφραση, την αλήθεια... Αυτό, που κατά βάθος αναζητούμε στους ήχους που μας γοητεύουν.
Το παρακάτω βίντεο είναι σε μια απ' τις τελευταίες ζωντανές του εμφανίσεις, στη Θεσσαλονίκη με τον Χάρη και τον Πάνο όπου ερμηνεύει με το δικό του νοσταλγικό και συνάμα έντονο τρόπο το «Ακόμα Προσπαθώ», αφιερώνοντάς το στους Πυξ Λαξ.
Ακόμα Προσπαθώ
Ζωντανά από το Βελλίδιο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλονίκης
ερμηνεία : Μάνος Ξυδούς
λόγια : Μιχάλης Μηλιαράκης, Φίλιππος Πλιάτσικας
μουσική : Φίλιππος Πλιάτσικας
Το εξαιρετικό αυτό απόσπασμα είναι από βίντεο του χρήστη του youtube dimboud
Έχοντας παρευρεθεί στη χθεσινή (06/1/2025) συναυλία του Φίλιππου Πλιάτσικα ως αφιέρωμα για τα 30 χρόνια πορείας του στα μουσικά δρώμενα ως τραγουδοποιός, θα ήθελα να καταθέσω εδώ την προσωπική μου άποψη γι' αυτό το γεγονός που εκτυλίχθηκε στο Christmas Theater στο Γαλάτσι.
Ανήκοντας κι εγώ στην γενιά που η εφηβεία μας εκφράστηκε κατά κόρον μέσω των ακουσμάτων των Πυξ Λαξ, η συγκεκριμένη συναυλία όπως ήταν αναμενόμενο με γέμισε νοσταλγία, αλλά το σημαντικό δεν είναι μόνο αυτό. Το σημαντικό είναι πως αυτός ο άνθρωπος μέσα από τα τραγούδια που έχει γράψει και έχει ερμηνεύσει είτε ο ίδιος, είτε οι υπόλοιποι συνοδοιπόροι του στην μπάντα αλλά και άλλοι καλλιτέχνες στους οποίους έδωσε μουσικές και στίχους, καταφέρνει αλλάζοντας να μένει ίδιος. Να προσαρμόζεται στις ουσιαστικές ανάγκες των καιρών αλλά να μην αλλοτριώνεται επ' ουδενί.
Αρκετά τραγούδια που ακούστηκαν στην χθεσινή βραδιά από την προσωπική του δισκογραφία - για κάποιους μερικά άγνωστα - και άλλα πιο δημοφιλή στο ευρύ κοινό, μου υπενθύμισαν πως στην προσπάθειά του να εκφραστεί αυτόνομα πέρα απ' όσα ήδη διαδραματίζονταν στα πλαίσια του συγκροτήματος με μεγάλη ανταπόκριση και επιτυχία τα πρότερα χρόνια, κατάφερε να διατηρήσει την αμεσότητα, την απλότητα και τον αυθορμητισμό των Πυξ Λαξ αλλά και ταυτόχρονα να παράγει συνεχώς κάτι διαφορετικό, επί της ουσίας σύγχρονο και όχι δήθεν ''εκσυγχρονισμένο'', ανεπιτήδευτο και ειλικρινές.
Η συνύπαρξη επί σκηνής με τον Φοίβο Δεληβοριά, την Νατάσα Μποφίλιου, την Ελεονώρα Ζουγανέλη, τον Μίλτο Πασχαλίδη, την ''απρόσμενη'' στα χαρτιά παρουσία του Μπάμπη Στόκα που όμως κατά βάθος περιμέναμε, αλλά και η εμφάνιση του MC Yinka, του Lobo και του ''Ζωγράφου'' σε νέα ιδιαίτερα όμορφα ακούσματα - συνετέλεσαν σε ένα γεμάτο καθαρότητα και αλήθεια αποτέλεσμα. Σε μια συνομιλία με όλους εμάς, για εμάς. Χωρίς ίσως και αν.
Από το ''Μόνο για κείνη μη μου λες'' που ακούγονταν σπανιότατα σε ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος στο παρελθόν - και εδώ ακούστηκε ως ντουέτο με την Νατάσα Μποφίλιου, μέχρι το ''Βροχερό Ταξί'' που ερμήνευσε με τον Φοίβο Δεληβοριά, ένα κομμάτι απ' τον ομώνυμο (και πρώτο κατά σειρά) προσωπικό δίσκο του Φίλιππου, αλλά και από το ''Άν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα'' παρέα με τον MC Yinka -τραγούδι που διατηρείται δυστυχώς ακέραια επίκαιρο στις ημέρες μας, μέχρι και την τρυφερή αφιέρωση στο Μάνο με ''Τα μπλούζ της άγριας νιότης'' που άλλωστε γράφτηκαν γι' αυτόν δυο δεκαετίες πριν, ερμηνεύοντάς τα μαζί στη σκηνή με τον δημιουργό τους, Μίλτο Πασχαλίδη.
Η συναυλία έκλεισε με την ''Πυξίδα'', ένα τραγούδι που κατ' εμέ πριν μια εικοσαετία σηματοδότησε με όμορφο τρόπο την ολοκλήρωση μιας εποχής και του συγκροτήματος όπως το ξέραμε και το ζήσαμε - καθώς πρόκειται για την τελευταία ερμηνευτική συνύπαρξη και των τριών πυλώνων των Πυξ Λαξ, αφού κάποια χρόνια αργότερα ο Μάνος έφυγε απ' τη ζωή. Το χθεσινό κλείσιμο αυτό λοιπόν, ήταν για μένα σαν ένα κάποιο ''deja vu'' που όμως στην πραγματικότητα δεν ήταν ''deja vu'', καθώς ήμουν παρών κι εγώ σε εκείνη τη συναυλία τον Σεπτέμβρη του 2004 που το τραγούδι αυτό παίχτηκε ζωντανά ως ένας απολογισμός, ένας επίλογος του καθενός ξεχωριστά μέσα στο συγκρότημα, αλλά την ίδια ώρα και όλων μαζί ταυτόχρονα. Και εκτός από τον Φίλιππο που τραγουδούσε χθες, τον Μπάμπη που ίσως ήταν κάπου πίσω στα παρασκήνια την ώρα εκείνη, στον χώρο βρισκόταν και ο Περικλής Μαθιέλλης στον φωτισμό όπως και τότε, είκοσι χρόνια πριν...''στα φώτα'', όπως τον εκφώνησε ο Φίλιππος κατά την παρουσίαση των συντελεστών και τότε, και τώρα.
Κλείνοντας, δεν ξέρω αν τελικά ''θ' ανθίσουμε πάλι'' όπως περιγράφει ο τίτλος του χθεσινού αφιερώματος ορμώμενος από το φρέσκο τραγούδι του Φίλιππου Πλιάτσικα με την Ελεονώρα Ζουγανέλη, αν και θα το ήλπιζα. Φυσικά, και η άνθιση είναι μια έννοια υποκειμενική. Σε κάθε περίπτωση όμως, η αληθινή επιτυχία που μπορεί να πραγματώνεται μέσω της παρέας - όπως ανέφερε κάποιες φορές χθες ο Φίλιππος - έστω ως μικρογραφία βρήκε πρόσφορο έδαφος σε αυτή τη βραδιά χάρη στη μουσική, στο λόγο και στην ευρύτερη αύρα των καλλιτεχνών που συμμετείχαν. Άλλωστε, η πολύχρονη πορεία του Φίλιππου Πλιάτσικα στη μουσική είναι μια απτή απόδειξη ότι μέσα από τη σύμπραξη μπορούν να δημιουργηθούν πηγαία και διαχρονικά ''διαμάντια''.
Και τέλος, από μεριάς μου - ως ακροατής - ένα ευχαριστώ και ένα μπράβο στον Φίλιππο που κρατάει τη φλόγα ζωντανή χωρίς να καίγεται, χωρίς να αλλοιώνει το προφίλ του, έχοντας σεμνότητα και απλότητα όλα αυτά τα χρόνια στα οποία τα τραγούδια που έφτιαξε με την παρέα του έχουν ''κερδίσει'' το χρόνο - κυρίως όμως - διότι καλλιτεχνικά πορεύεται με την ίδια αλήθεια. ''Την αλήθεια να πω'', όπως άλλωστε ονομαζόταν ένα δικό του άλμπουμ.
Σε μια βραδιά αφιερωμένη στην πολύχρονη πορεία του τραγουδοποιού μέσα από την μουσική του ανέλιξη με τους Πυξ Λαξ αλλά και από την μετέπειτα προσωπική του διαδρομή, φίλοι καλλιτέχνες όπως ο Φοίβος Δεληβοριάς, η Ελεονώρα Ζουγανέλη, η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο MC Yinka και άλλοι θα δώσουν το παρόν γι' αυτό το μουσικό ταξίδι στο χρόνο που ξεκίνησε στις αρχές των 90's μέσα από μια παρέα που επηρέασε τα μουσικά δεδομένα της εποχής και συνεχίζεται εως σήμερα είτε ως παρακαταθήκη όμορφων ακουσμάτων που δεν ξεχάστηκαν, είτε ως νέοι ήχοι που θυμίζουν αυτά τα ακούσματα αλλά φέρουν μια άλλη - πιο φρέσκια ματιά, διατηρώντας όμως τη στόφα της πηγαίας απλότητας και καθαρότητας στη μουσική έκφραση.
Οι Πυξ Λαξ το Σάββατο 25 Μαΐου στις 21.00 στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο με την Φιλαρμονική Ορχήστρα της Πράγας υπό τη διεύθυνση του Friedemann Riehle.
Αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν 14 χρόνια από το ''φευγιό'' του Μάνου. Καθίσταται φυσικά, σχετικός ο χρόνος και η απώλεια - πόσο μάλλον για έναν καλλιτέχνη που άφησε ένα ιδιαίτερο στίγμα ως τραγουδοποιός, ερμηνευτής, μουσικός παραγωγός, αλλά και ευρύτερα ως προσωπικότητα στα μουσικά δρώμενα. Σε κάθε περίπτωση, το συναίσθημα απ' τις συναυλίες του συγκροτήματος, οι εμφατικά πηγαίες ερμηνείες του και εν κατακλείδι τα τραγούδια, μένουν...
Σε μια εποχή που η στυγνή μορφή του «δούναι και λαβείν» καθίσταται κανονικότητα, το συγκεκριμένο τραγούδι που έγραψε ο Μάνος και ερμήνευσε αρχικά η Έλενα Αρβανίτη στον δίσκο των Πυξ Λαξ σχεδόν τριάντα χρόνια πριν, μοιάζει καθόλα επίκαιρο. Η παρακάτω «ζωντανή» ερμηνεία όμως του ίδιου του Μάνου λίγα χρόνια αργότερα, σε κάθε περίπτωση ξεχωρίζει σε ένταση και εκφραστικότητα - στοιχεία βέβαια που έτσι κι αλλιώς τον χαρακτήριζαν στις ερμηνείες του.
Το 2021 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τίτλο ''Μέσα Απ' Τις Φωνές Των Φίλων'' στο οποίο ακούστηκαν παλαιότερα δημοφιλή ή λιγότερο δημοφιλή τραγούδια επανεκτελεσμένα από φίλους καλλιτέχνες του συγκροτήματος.
Ένα από αυτά είναι το παρακάτω κομμάτι, που πρώτη φορά ακούστηκε 20 χρόνια πριν, το 2001 στον δίσκο των Πυξ Λαξ ''Τα Δοκάρια Στο Γρασίδι Περιμένουν Τα Παιδιά...'' - στην παρακάτω εκτέλεση όμως πήρε μια άλλη μορφή με τις στιχουργικές προσθήκες και την ερμηνεία του ιδρυτικού μέλους των Active Member Μιχάλη Μυτακίδη - κατά τον καλλιτεχνικό κόσμο B.D. Foxmoor.
Το Τραγούδι Της Κίρκης
στίχοι : Φίλιππος Πλιάτσικας, B.D. Foxmoor μουσική : Φίλιππος Πλιάτσικας
Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια και λίγες ημέρες από τότε που «έφυγε» ο Μίκης. Και από αυτό το φευγιό τα εισαγωγικά δεν θα τα αφήσω ποτέ έξω. Ούτε εγώ, ούτε - νομίζω - κανένας Έλληνας, κανένας άνθρωπος που δέθηκε με το έργο και την διαδρομή του δεν θα τα άφηνε στην άκρη. Γιατί, γνωρίζαμε προ πολλού πως όταν θα ερχόταν αυτή η ώρα - θα ήταν απλά ένα αέρινο πέρασμα του σε μια διαφορετική διάσταση. Και όχι, δεν αναφέρομαι επ' ουδενί σε κάτι μεταφυσικό. Παρ' όλο που οι ήχοι του Μίκη σε συνδιασμό με τους στίχους των ποιητών που μελοποίησε μας ταξίδευαν κάπου αλλού - σε βελούδινους κήπους της δικής μας ψυχής, χωρίς όμως να μας παραπλανούν - καθορίζοντας εμάς και σε ένα μεγάλο βαθμό την ανθρώπινή μας υπόσταση.
Τα ακούσματα που ενέπνευσαν μαζικά το λαό είναι έτσι κι αλλιώς ευρέως γνωστά, υπάρχουν και θα υπάρχουν αλώβητα μες το χρόνο, και στο χέρι μας είναι να συνεχίσουν να μας εμπνέουν...
Υπάρχουν όμως κάποια άσματα, σαν το παρακάτω - που μας «συνοδεύουν» στα πίσω μπαλκόνια, στις μοναχικές στιγμές μας, που δεν έγιναν τόσο δημοφιλή όμως είναι κρυφά διαμάντια που καθρεπτίζουν όσα όμορφα κρύβονται μέσα μας.
Οι στίχοι του ποιητή της ψυχής, Τάσου Λειβαδίτη - ντυμένοι με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη σε μια ενδιαφέρουσα διασκευή και διαφορετική ερμηνεία από τους Πυξ Λαξ.
Την Πόρτα Ανοίγω Το Βράδυ
στίχοι : Τάσος Λειβαδίτης μουσική : Μίκης Θεοδωράκης
Μια σπάνια ζωντανή εκτέλεση ενός από τα πιο δημοφιλή κομμάτια του συγκροτήματος. Ξεχωρίζει η σχεδόν δίλεπτη ηλεκτρική εισαγωγή από τον κιθαρίστα του συγκροτήματος Παναγιώτη Σπυρόπουλο...
Τότε που οι φωνές του κόσμου ξεπερνούσαν κατά πολύ τον ήχο των μικροφώνων....
Έπαψες Αγάπη Να Θυμίζεις (Live)
λόγια : Φ.Πλιάτσικας, Ν.Παπαγεωργίου, Ό.Βλαχοπούλου μουσική : Φίλιππος Πλιάτσικας
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 62 ετών, ο συνθέτης και μουσικός Άκης Δαούτης. Εκτός από τη ενασχόλησή του με την ηλεκτρονική μουσική και ένα γεμάτο ''μουσικό'' και όχι μόνο βιογραφικό, ο Άκης Δαούτης συμμετείχε ενεργά στην παραγωγή, την ενορχήστρωση - αλλά και ως κιθαρίστας - των δυο πιο κομβικών δίσκων των Πυξ Λαξ, ''Ο Ήλιος Του Χειμώνα Με Μελαγχολεί'' και ''Για τους Πρίγκιπες Της Δυτικής Όχθης''...
Ένα αντίο λοιπόν στο ''ρεμάλι'' όπως τον φώναζαν στο συγκρότημα, με ένα δικό του ορχηστρικό κομμάτι από τους πρίγκιπες...
Στο άλμπουμ ''Μέσα Από τις Φωνές Των Φίλων'' που κυκλοφόρησε σε ηλεκτρονική μορφή το 2021, καλλιτέχνες από διαφορετικά μουσικά μετερίζια επέλεξαν να ερμηνεύσουν διασκευές παλιών αγαπημένων τραγουδιών των Πυξ Λαξ στο στούντιο, υπό την ''συμβολική'' εποπτεία, αλλά και τη συμμετοχή του Μπάμπη και του Φίλιππου.
Παρακάτω ταξιδεύουμε σε ένα τραγούδι του μακρινού 1996 - από τον δίσκο ''Ο Μπαμπούλας Τραγουδάει Μόνος Τις Νύχτες'' - σε έναν γλυκό και ταυτόχρονα ''εκκωφαντικό'' μουσικό ψίθυρο που συνόδεψε τη νιότη μας, ακούγοντάς το σήμερα - 25 χρόνια μετά - αλλιώς, με τη φωνή της Ελεωνόρας Ζουγανέλη.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
